Het gestolen paneel de Rechtvaardige Rechters

Het gestolen paneel: De Rechtvaardige Rechters

Zit het in Deurle?

RR1

Het was in de winter van 2018 dat ik door het gure weer mij gedwongen voelde om mij nu eens echt bezig te houden met het klasseren van oude familiefoto’s die tot dan toe in een wat verroeste blikken doos van Biscuits Parein bewaard werden. Tussen wat vergeelde en geschonden foto’s zat er een gedeeltelijk dicht gekleefd envelopje met een handgeschreven tekstje: ’voor u alleen Georges …vanwege pastoor Gabriëls’ en onderaan ‘met de groeten van Aleksander E.O.’. De tekst ‘aan u Georges’ was duidelijk gericht aan mijn vader. Ik was er vroeger nooit blijven bij stilstaan maar nu trok het envelopje al mijn aandacht; waarom weet ik niet maar ik had een raar voorgevoel en wou er meer over weten. Na het voorzichtig te hebben open geprutst, ontdekte ik een foto met heel wat gekende maar ondertussen allen overleden personen. Bij nader onderzoek bleek dit het zangkoor van Deurle te zijn van 1934 (zie foto infra).

Op de achterkant van de foto staat een merkwaardige stempel: FOTOGRAFICA ALEKSANDER EKAFSOTOF. Toppunt is dat ik die naam al ergens anders had gezien en wel in het ledenarchief van de schuttersmaatschappij ‘Jong wordt Oud,’ waarvan ik bestuurslid ben. Wetende dat Eddy Vaernewijck, o.a. redacteur van Heemkring Scheldeveld, al heel wat historisch onderzoek gedaan heeft naar deze schuttersmaatschappij, wou ik meer weten. Eddy kon me heel wat vertellen over die Aleksander. Het was een Poolse soldaat-vrijwilliger uit de eerste wereldoorlog. Hij genoot bescherming bij de familie della Faille, die toen in het kasteel in het huidige Leiepark woonde. De baron was in die tijd voorzitter van de schuttersmaatschappij wat dus kan verklaren dat Aleksander ook lid was van de schuttersmaatschappij.

Daar Aleksander zich had opgewerkt tot fotograaf, was hij nog meer in de aandacht gekomen van baron della Faille en had zich gevestigd in een klein huisje in de Mortelstraat, eigendom van de baron.

RR2

Dit huisje werd vakkundig aangepast door architect Daniël Van den Heede (nr. 1 op foto), zodanig dat Aleksander er zijn fotografisch beroep professioneel kon uitbouwen. Later verhuisde hij naar Gent waar hij in de Kalandenberg een winkel opstartte. Op het winkelraam was in rode en witte letters – de kleuren van de Poolse vlag – het opschrift aangebracht, FOTOGRAFICA ALEKSANDER, wat een link was naar zijn Pools verleden. Door dit beroep werd hij huisfotograaf bij de familie della Faille. Op een goed blaadje staan bij de baron was zijn hoofddoel, want hij was dolverliefd geworden op zijn dochter. Punt was dat hij vreesde dat de baron daar niet echt stond voor te springen, alhoewel deze allicht al iets in de smiezen had. Vandaar dat een en ander in het geniep diende te gebeuren.

Maar nu over de foto zelf, ’het zangkoor van Deurle in 1934’. Blijkbaar moet deze foto uniek geweest zijn want nergens anders is deze foto opgedoken, wat toch raar en zelfs verdacht is. Twee families waren op de foto goed vertegenwoordigd: de Van den Heedes en de Van der Plaetsens. Wat onmiddellijk opviel was dat in de linkerhoek architect Daniël Van den Heede met een paneel staat, geen gewoon paneel maar blijkbaar het paneel ‘de rechtvaardige rechters’. Het fameuze paneel uit “De Aanbidding van het Lam Gods”, geschilderd door de gebroeders Van Eyck. Dat was wel eventjes slikken. Dit vroeg naar een grondiger onderzoek, temeer dat, wat iedereen weet, al tal van theorieën zijn ontwikkeld en al heel wat opzoekingswerk is gedaan om dit gestolen paneel terug te vinden. Op basis van zo vele interessante maar telkens opnieuw andere zeer geloofwaardige verklaringen en uiteenlopende pistes is Gent al op verschillende plaatsen, en zeer recent nog, opengebroken.

Wie is er verder nog op de foto te zien? Naast de diverse bekende Deurlenaars herkent men in het midden op de foto een blijkbaar voldane pastoor Gabriëls (nr. 9 op foto). Waarom zal verder blijken. Aangezien de pastorie vlak naast het Boldershof, mijn geboortehuis gelegen is, kwam Romanie, de huisvrouw van pastoor Gabriëls (zie haar doodsprentje infra) dikwijls over de vloer om in onze winkel inkopen te doen.

Ze was een erg vriendelijke en lieve vrouw waardoor ze na verloop van tijd quasi deel van onze familie is geworden, bij zoverre dat ik haar aansprak als tante Romanie. Ze was veel jonger dan de pastoor. Toen ze op respectabele leeftijd van een welverdiende rust kon genieten, ging ze wonen in een klein huisje in de Philippe de Denterghemlaan.

RR4

Als jonge knaap ben ik haar dikwijls winkelwaar gaan brengen. Ze kon erg sappig vertellen over pastoor Gabriëls, over zijn doen en laten, en haar verhalen waren steeds doorspekt met plezierige anekdotes. Zo ben ik over hem het een en het ander te weten gekomen.

Blijkbaar was pastoor Gabriëls vriend aan huis bij de della Failles. Tante Romanie vertelde dat zij de woensdag nooit voor hem moest koken want hij deed op die dag een avondmis bij de baron in het kapelletje van diens kasteel. Hij beklaagde zich regelmatig over de ongezelligheid van dat kapelletje. Het was daardoor ook altijd een korte mis want daarna was het doorgaans stukken aangenamer. In het najaar, wanneer het jachtseizoen volop aan de gang was, was een ‘faisan à la neige’, met een stevig glas rode wijn van het huis Troplong Mondot, uiteraard van een beter jaar, waarschijnlijk nog voorafgegaan door een glas champagne, extra gekoeld, helemaal geen uitzondering. Ja, de baron had een prachtige en goed gevulde wijnkelder. Door enige overmaat aan geestrijke drank was het gesprek soms zeer ad rem en kwamen al wat delicatere onderwerpen aan bot. Zo was hij eens na een ernstige discussie met de baron over dat kapelletje serieus over zijn toeren thuis gekomen. Want volgens Romanie had pastoor Gabriëls het blijkbaar weer niet kunnen laten een denigrerende opmerking te maken over het kasteelkapelletje, meer bepaald dat het daar zeer ongezellig was, nauwelijks een kapel waardig. Enfin, na een lange discussie vond de baron dit blijkbaar zelf ook en beloofde er iets aan te doen. Maar wat?

In zijn vrije tijd was de baron als historisch onderzoeker altijd bezig om de stamboom van de familie della Faille te vervolledigen. Daarnaast ging de baron, die een cultuurminnend man was, dikwijls naar Gent om onder andere in de Sint-Baafskathedraal het Lam Gods te kunnen bewonderen. Het zijpaneel van deze triptiek, namelijk ‘De Rechtvaardige Rechters’ trok zijn bijzondere aandacht. Het was toen de gewoonte dat opdrachtgevers en andere belangrijke personen op schilderijen afgebeeld werden. Baron della Faille zou ontdekt hebben dat één van zijn verre voorouders, namelijk ene Segher van der Faelge (1390-1444) was afgebeeld op dit paneel (weet dat het Lam Gods dateert van 1432). Om die reden zou hij aan zijn huisfotograaf Aleksander de opdracht gegeven hebben dit paneel te fotograferen en er een kopie op ware grootte te laten van maken om dan in zijn kapel op te hangen. Aleksander zag snel in dat dit geen gemakkelijk opdracht was, vooral omdat in die tijd het maken van vergrotingen nog in zijn kinderschoenen stond en het resultaat flink kon afwijken van het origineel.

Volgens Romanie was dit ter ore gekomen van pastoor Gabriëls die niet akkoord ging met een fotografische weergave van dit paneel; er moest iets mooiers gevonden worden om de kapel op te vrolijken. Aleksander die er alles aan deed om in het bovenste laatje van de baron te komen, was van oordeel dat een geschilderde kopie van het paneel ‘De Rechtvaardige Rechters’ de enige manier was om er iets echt unieks van te maken. Het kopiëren vond pastoor Gabriëls een uitstekend idee. Daarop riep hij de hulp in van zijn zang- en kerkkoor om een financiële bijdrage te doen met het doel de geschilderde kopie aan de baron voor zijn verjaardag te schenken. Trouwens, zo vertelde Romanie, had pastoor Gabriëls voor zijn verjaardag eens een prachtige vergulde kelk van de baron ten geschenke gekregen en dit was een uitgelezen gelegenheid om iets terug te doen. Het enige probleem was dat de baron wel vier dagen later zou verjaren.

Van Aleksander kwamen wij te weten dat hij dikwijls vertoefde in Gent in de donkere kroeg ‘Den Beiaard’ aan het Sint-Baafsplein, waar regelmatig artiesten en ander speciaal volk te vinden waren. Hij zou daar een vaardige kunstschilder gekend hebben, ene Pieter-Jan Vanlerberghe, die al tal van kopieerwerk gedaan had. Een probleem, de man was al 86 jaar oud, niet goed te been en nogal sterk bijziend. Hij stelde dat het origineel werk in zijn atelier moest aanwezig zijn om dit behoorlijk te kunnen kopiëren. Voor pastoor Gabriëls was het allemaal eender als de kopie maar tijdig, dus binnen de 4 dagen, zou klaar zijn.

De opdracht voor Aleksander werd door de gewijzigde opdracht nog complexer. Hij moest dus snel iemand vinden om ‘De Rechtvaardige Rechters’ voor veertien dagen uit de kathedraal te ontvreemden. In diezelfde kroeg ontmoette hij de ondertussen welbekende Arsène Goedertier. Diens naam is immers al herhaalde malen opgedoken in het dossier van het verdwenen paneel. Hij was koster in de kerk van Wetteren en reserve-koster van de Sint-Baafskathedraal. Hij zat schijnbaar financieel aan de grond en aanvaardde alles wat maar enig geld in zijn laadje kon brengen. Het paneel ‘De Rechtvaardige Rechters’ kwam ter sprake en het was meteen duidelijk dat Arsène de man was om voor een niet bekend bedrag het paneel tijdelijk te verhuizen. Zo geschiedde en dezelfde avond belandde het paneel, goed ingepakt, in het atelier van Pieter-Jan Vanlerberghe. Toen deze de volgende dag het schilderij uitpakte en wou beginnen aan het kopiëren verschoot hij zich een ongeluk.

RR5

Daar stond hij plots oog in oog met een paneel van het werk van de gebroeders Van Eyck. Dit had hij nooit verwacht. Hoe kon hij, een bescheiden en kleine kopiist, een waarheidsgetrouwe weergave maken van dergelijk meesterwerk en dit in amper een paar dagen. Hij werd op een bepaald moment zo ontroerd en emotioneel, dat hij een beroerte kreeg en stierf. Toen Aleksander twee dagen later op bezoek wou gaan bij Pieter-Jan om te weten hoe ver hij stond met het schilderen, vernam hij diens plotse en onverklaarbare overlijden. Radeloos nam hij in paniek het originele paneel mee. Door de grote druk van pastoor Gabriëls op Aleksander, temeer dat hij zijn belofte wou nakomen, leek er hem maar één oplossing, nl. in alle talen verzwijgen dat het om het origineel paneel ging en zeggen dat de kopie perfect gelukt is. Aleksander wou kost wat kost vermijden in ongenade te vallen bij de pastoor en zeker bij de baron. Nu moest het paneel nog in Deurle geraken.

Mijn vader Georges (nr. 14 op foto) was van vele markten thuis. Hij was niet alleen herbergier van het Boldershof, maar tevens bakker, zanger in het kerkkoor, lid van de kerkfabriek, acteur in de toneelgroep, handboog- en kruisboogschutter op liggende en staande wip en ook houtbewerker-hobbyist. Bij het bakken van het brood had hij altijd wat tijd en kon hij tussen twee baktes in zijn hobby uitoefenen. Op onze grote zolder had hij een echte timmerplaats uitgebouwd met een stock aan allerlei oude, gekregen en afgedankte houtpanelen uit mooi hout zoals eik en beuk. Ik herinner mij nog de hoop planken die daar altijd lag. Voor ons gezin maar ook voor de buren deed hij allerlei herstellingen van stoelen, zetels, bedden, enz. eigenlijk te veel om op te noemen. Daardoor kreeg hij dikwijls afgedankt of niet onmiddellijk bruikbaar materiaal dat nog wel eens zou kunnen dienen.

In zijn oude dag vertelde mijn vader eens dat hij op vraag van ene Aleksander, via pastoor Gabriëls voor mijnheer de baron een kader rond een mooi schilderij op houten paneel heeft moeten maken. Die Aleksander kwam wekelijks langs om een zak van de tot in Gent gekende mastellen die mijn vader iedere vrijdag bakte. Mastellen waren immers zijn specialiteit. Aleksander zou op een dag een geschilderd paneel meegebracht hebben, gewikkeld in een doek met de vraag dit superdringend in een kader te steken. Over welk schilderij het ging wist mijn vader niet meer, maar dat interesseerde hem toen ook maar matig. Het enige wat hij nog wist was dat hij vroeger een mooie lijst gekregen had van Wardje Onderbeke (nr. 4 op de foto), die toen in het kleine huisje in de Pontstraat woonde, gelegen op het vroegere domein Cnops (nu pastorietuin).

RR6

Pastoor Gabriëls, op de hoogte gebracht dat alles met het geschenk voor de baron in orde was, wou alvorens het paneel te overhandigen, door Aleksander een historische foto laten maken, samen met zijn koor en Arsène Goedertier (nr. 7 op de foto). Deze laatste had er immers voor gezorgd dat er een mooie kopie kon worden gemaakt van ‘De Rechtvaardige Rechters’. Blijkbaar kreeg hij hiervoor zelfs een decoratie.Wardje had vier beeldschone dochters, Alice, Jeanneke, Andrea en Aldegonde, en op een dag maakte hij hen overgelukkig door hen een grote spiegel cadeau te doen. De meisjes stonden dagelijks voor die spiegel te zingen en mekaar weg te drummen, tot…. De gebruikte haak was echter te klein voor dit zware object met als gevolg dat bij het duwen en trekken, de spiegel op de grond stuikte en in duizend stukjes brak. Ook de lijst was redelijk gehavend. Treurnis alom, maar scherven brengen geluk. Na herstel van het kader, zo veel jaren later, paste het paneel er quasi perfect in. Het enige euvel was dat het kader bovenaan afgerond was, terwijl het paneel rechthoekig was. Maar voor mijn vader was dit maar klein bier. Het paneel werd met een handzaag wat afgerond. Aleksander verdween als de weerlicht met het ingelijste schilderij naar pastoor Gabriëls.

In de Deurlese kerkelijke archieven vinden we trouwens enige informatie over een geschenk vanwege het zangkoor aan de baron. Na de hoogmis werd door pastoor Gabriëls en het zangkoor, aan de jarige baron een schilderij geschonken. Deze had nooit verwacht zo een mooi geschenk voor zijn verjaardag te ontvangen. Ideaal om zijn kapel op te smukken. Bovendien een schilderij waarop één van zijn oer-voorouders voorkomt. En zo prachtig geschilderd, precies echt. Dit was toch een ongelooflijk godsgeschenk, alhoewel hij er toch een wat raar gevoel bij had.

Volgens historisch onderzoek is door de kerkelijke overheid van de Sint-Baafskathedraal maar pas de maandag na de diefstal ontdekt dat het paneel ‘De Rechtvaardige Rechters’ van het Lam Gods was verdwenen. En Romanie herinnerde zich de dinsdag daarop nog heel goed. Zij zette altijd speciale koffie voor de pastoor, zijn lievelingsdrank. Deze was voor de helft gemalen koffie van het merk Van de Kerchove en de andere helft chicorei van de het merk Buysse-Loveling. Toen pastoor Gabriels, dan die fameuze dinsdag, bij zijn ochtendkoffie de gazet ‘Het Volk’ opensloeg, viel zijn oog op een vette titel: ‘Heiligschendende diefte in de hoofdkerk van Sint-Baafs in Gent. De pastoor slurpte altijd om alle aanwezige aroma’s uit de zo heerlijke koffie te filteren. Het slurpen viel hier niet onder de noemer slechte manieren maar was eigenlijk een soort etiquette die Romanie niet goed verstond, want zij vond dat hij wat overdreef. Hij had blijkbaar die techniek van gematigd slurpen, of bij het drinken lucht op te zuigen, geleerd bij de baron die altijd wou aantonen hoe je ten volle kon genieten van het volledige smaakpalet van klassewijnen. Het moet bij zijn vierde slok koffie geweest dat hij zich compleet verslikte toen hij in het artikel de woorden ‘rechtvaardige rechters’ tegenkwam. Hij riep Romanie dringend op zijn rug te kloppen om zijn plots opgelopen verslikking te stoppen.

RR7

Paniek alom in Deurle, te meer dat in de gazet het woord gestolen werd gebruikt. Bovendien waren Aleksander en Arsène blijkbaar plots van onze planeet verdwenen. Een aantal Deurlenaars die er zich rekenschap van gaven dat de baron opgezadeld zat met het originele paneel, waren ineens in een zeer benarde positie terecht gekomen. Pastoor Gabriëls riep via Gaby Van den Heede (nr.10 op foto) dringend zijn koor samen en legde een kerkelijke zwijgplicht op om dit hachelijke nieuws binnenskamers te houden. Sussend zei hij finaal niet verantwoordelijk te zijn voor dit gebeuren. De baron, die zelf met een ongemakkelijk voorgevoel zat sinds het krijgen van dit cadeau, was ondertussen via de gazet ‘La Dernière Heure’ ook op de hoogte gekomen. Maar aangezien er in zijn kapel nooit vreemd volk kon en mocht komen, zweeg onze ’kunstminnende‘ maar duidelijk hebberige baron wijselijk in alle talen. Hij was overigens niet weinig fier dat hij ongevraagd bezitter geworden was van het originele paneel. Als de rest maar zweeg, een typisch gedrag van de adel van toen, zou er geen haan over kraaien. Aleksander kreeg van hem zelfs felicitaties en de vrijage met zijn dochter was ineens geen onoverkomelijk probleem meer en hij zag dit met graagte door de vingers. Maar van trouwen is er niets in huis gekomen. De kloof tussen adel en gewoon volk was blijkbaar toch nog wat te groot.

En nu is het nog duidelijker waarom deze foto niet in omloop gebracht is. Enkel mijn vader heeft die ontvangen van Aleksander, waarschijnlijk omdat hij het paneel met veel zorg ingekaderd heeft. Het bewijs dat deze historische zwijgplicht werd nageleefd is nog duidelijker. Urbain Van den Heede (nr. 11 op foto), auteur van het boek ‘Geschiedenis van Deurle’ uitgegeven in 1992 rept met geen woord over dit feit.

RR8

RR9

 

 

 

 

 

 

 

Ik heb dan ‘s anderendaags met de baron getelefoneerd. Hij liet me verstaan dat er in zijn familie meermaals geheimzinnig over dit paneel gefluisterd werd, maar zelf niets wist en dat er in het archief in Loozer ook niets bestaat. Hij vermoedde dat als er daarover toch iets zou bestaan, dit hoogstwaarschijnlijk moest te vinden zijn in het kerkelijk archief van Deurle, archief dat Réné Van der Plaetsen (nr. 3 op foto) destijds bijhield.Toen ik enkele maanden geleden een bezoek bracht aan een nazaat van de della Failles, eveneens baron, die in het kasteel van Loozer woont, om meer te weten te komen over het reilen en zeilen van de della Failles in Deurle, kreeg ik inzage in hun familiealbum. Het viel op dat achteraan op een mooie loszittende familiefoto de stempel van FOTOGRAFIKA ALEKSANDER stond. Maar toen ik de baron vroeg of hij iets wist over het paneel ‘De Rechtvaardige Rechters’, viel hij schier van zijn stoel van het verschieten. Hij stond onmiddellijk op en fluisterde iets in het oor van de barones. Blijkbaar had ik hier een zeer gevoelige snaar geraakt. Toen we dan klaar waren om te vertrekken, fluisterde de baron in mijn oor: ’bel mij morgen eens’, meer niet!

 Een paar dagen later kreeg ik de mogelijkheid en de toelating van de Kerkraad van Deurle in hun archieven te duiken. Na lang zoeken kwam ik op volgende tekst zonder verdere informatie: “Op zondag 15 april 1934: paneel geschonken aan baron della Faille voor zijn verjaardag, vanwege pastoor Gabriëls en het zangkoor…”  Ik vond ook: “op 7 september 1939; paneel van baron della Faille …” maar alle volgende elf regels waren met Chinese inkt onleesbaar gemaakt. Daar zat dus iets achter. Die datum valt juist een week na het uitbreken van de tweede Wereldoorlog. De Belgische overheid waarschuwde toen de bevolking om alle waardevolle kunstschatten in veiligheid te brengen, liefst in kerkelijke gebouwen. Ik concentreerde mij intens op de zwartgemaakte regels. De truc om met zuiver citroensap Chinese inkt te neutraliseren werkte hier maar deels. Door een steeds herhalende inwerking van het verse citroensap op die hardnekkige inkt, werden toch een paar woorden enigszins leesbaar. Zo kon ik uiteindelijk sommige stukken van woorden als ‘Aldeg.. ‘ en  ‘..taar’  en  ’.x55’ uit die regels ontdekken en ontcijferen. Ge moet geen detective zijn om hier de volledige woorden ‘het altaar van Sint Aldegondis’ in te zien.

RR10

Het is ook geweten dat tijdens de tweede oorlog het kasteel della Faille bezet geweest is door Duitse soldaten. De familie della Faille heeft het kasteel moeten verlaten en de baron, allicht heel wat nattigheid voelende, heeft zeer waarschijnlijk aan pastoor Gabriëls gevraagd om het vergiftigde geschenk in zijn kerk in veiligheid te brengen (cfr. 7 sept 1939). Aangezien Réné Van der Plaetsen goed op de hoogte was van de kerkelijke inboedel en een soort vertrouwenspersoon en archivaris was van de pastoor, kreeg hij die opdracht. Men moest een plaats vinden die de grootte had van het paneel. Zou het paneel kunnen verborgen zitten in een altaar, was nu de vraag.Maar de ‘..55‘ vroeg meer onderzoek. Door eens te googelen naar het paneel van de rechtvaardige rechters, vielen mijn ogen op de afmetingen ervan, nl. 149×55 cm. En voilà, wat meteen de ‘..x55’ verklaarde.

Onmiddellijk onderzocht ik van dichtbij het altaar van Sint-Aldegondis. Er is een holle ruimte en dat hoor je als je een klopje geeft op de zijkant. De afmetingen bovenaan zijn ongeveer 180x 66 cm. Dit moet voldoende ruim zijn om er het paneel zonder kader in te verbergen. En ook dat kan een en ander verklaren, want mijn vader vertelde mij dat bij het uitbreken van de oorlog dit schilderij dringend uit zijn kader moest worden genomen. Om geen argwaan te wekken over het paneel en de plaats waar Réné Van der Plaetsen het verborgen heeft, heeft hij zijn notities hierover in het kerkarchief later met Chinese inkt onleesbaar gemaakt. Destijds een courant middel om te vermijden dat de Duitsers verborgen kunstschatten zouden ontdekken want die waren er op uit om via hun ‘Nazi-Kulturpolitik’ alle waardevolle kunstwerken mee te nemen. Achteraf, door Réné goed gezien.

Dus het kan niet anders. Het paneel moet in het altaar van Sint-Aldegondis, beschermheilige van het dorp, verborgen liggen. Waar kon het een betere plaats krijgen? Nu is het de vraag; kunnen we dit altaar niet eens openbreken? Dit ligt heel moeilijk. In vredestijd mogen geen gewijde voorwerpen of zaken worden gekraakt. Een andere reden is ook dat zowel onze kerk als de inboedel volledig geklasseerd zijn. Strikt juridisch mag er nergens aan geraakt of iets aan veranderd worden. Ook de ultieme vraag om een uitzondering te verkrijgen via de bisschop van Gent, werd zonder commentaar afgewimpeld.

Dan maar gedacht aan een technische oplossing door van het altaar een soort doorlichting via X-RAY scan te laten maken. Ik vroeg hulp aan professor François Van Waeyenberge uit Sint-Denijs-Westrem die aan de universiteit van Gent nucleair en röntgenonderzoek doet en die ik kende via onze gezamenlijke hobby audio en video. Hij wou meewerken aan mijn zoektocht en heeft dan het altaar van dichtbij intensief onderzocht. Hij merkte al direct op dat de beschilderde voorkant (antipendium) met loodwit verf geschilderd was. Daar gaan X-stralen niet door; dus onmogelijk de inhoud te zien. En daarbij ook, het altaar bevat in het midden een arduinen steen met de relikwie van Sint-Aldegondis en die mag volgens de professor, om het DNA niet aan te tasten, ook niet aan X-stralen worden blootgesteld.

Welke mogelijkheden resten er nu nog. De kerk en de inboedel laten ontwijden. Maar dan belanden we in een heel ander en ongewenst scenario. En die weg willen wij met onze kerk zeker niet opgaan. Wij zitten blijkbaar muurvast. Het ziet er dus naar uit dat we het originele paneel van ‘De Rechtvaardige Rechters’ nooit zullen terugzien. Maar in Deurle zit het zeker veilig opgeborgen.

Ondertussen zal Sint-Aldegondis er verder over waken dat curieuzeneuzen niet aan haar altaar prutsen. En voor diegenen die het toch willen proberen, pas op, er is extra camera-bewaking.

Een toemaatje.

De eerste sporen van onze zo mooi onderhouden parochiekerk Sint-Aldegondis dateren van het jaar 1121. Weliswaar was het origineel een romaans kerkje. Dit wil dus zeggen dat we in 2021 de 900ste verjaardag van onze kerk kunnen vieren. Het wordt een heus feestjaar. Kijk er al maar naar uit, want ook Erfgoed Deurle wil daartoe zijn steentje bijdragen.

Uw rechercheur Pol Van der Plaetsen en zijn assistent Marc Roos

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close